θυμίζει η νιότη μου νερό, φωτιά  θυμίζει

κι εσύ να σπας πρώτη του νου πάντα  το νήμα

καράβι που όπου θες με πας κύμα το κύμα

ηφαίστειο άγριο που τη θάλασσα  εξατμίζεις

 

ποτάμι εσύ κι εγώ ήμουν παραπόταμός σου

μ’ ίδιες πηγές και εκβολές μα με άλλη κοίτη

που  δεν μας ένωσε ποτέ για πάντα η τύχη

πόσο πολύ με θλίβει αλήθεια ο χαμός  σου

 

κι ενώ ορκίστηκα μ’ όρκο βαρύ στη Στύγα

να μείνω αδάκρυτος μπροστά στην αφορμή σου

τον όρκο πάτησα, τα μάτια, το κορμί σου 

αφού τα  κουβαλούσα πάντα όπου κι αν πήγα

 

μυρίζει η νιότη μου καπνό, χαμό μυρίζει

πάντοτε έδινα σ’ ότι έχανα έναν  τίτλο

έτσι κι εσένα σ’ είπα  μύθο, σ’ είπα  κύκλο

που γύρωθέ σου πάντα η σκέψη μου γυρίζει…