ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΥΡΝΟΥΣ

Τα καπνά «βιρτζίνια» εδώ και χρόνια δεν καλλιεργούνται ή
απαγορεύτηκαν. Γιατί όπου πέρασαν άφησαν το θάνατο πίσω τους.
Μου έχουν πει ότι παρατήρησαν πουλιά που πετούσαν πάνω από έκταση με «βιρτζίνια» και τα είδαν να πέφτουν νεκρά πριν προλάβουν να διατρέξουν όλη την έκταση.

Τα καπνά «βιρτζίνια» έπαψαν να καλλιεργούνται, αφού καλλιεργήθηκαν για κάμποσα χρόνια. Όμως οι φούρνοι  εξ’ αρχής απαγορευόταννα τοποθετηθούν εντός οικισμών. Πεντακόσια μέτρα μακριά από το άκρον ενόςοικισμού, έλεγε ο νόμος. Στο Παναιτώλιο,
με δικαστήριο τους έδιωξαν έξω από το χωριό.
Εγώ παλαιά είχα κάνει παράπονα στον γείτονα.
Αναγκάστηκα να του κάνω μήνυση.
Με παρακάλεσε όμως ν’ αποσύρω τη μήνυση, αφού ήθελε μόνο εκείνη τη χρονιά να τους χρησιμοποιήσει. Απέσυρα την μήνυση αλλ’ αυτός δεν τήρησε τον λόγο του και τους χρησιμοποίησε και την επόμενη χρονιά. Εγώ πληροφορούμενος ότι όπου να ’ναι θα σταματήσει η καλλιέργεια των «βιρτζίνια», παραιτήθηκα από τοθέμα. Άλλωστε δεν ήμουν ακόμη μόνιμος κάτοικος της Ραΐνας· έμενα στη Θεσσαλονίκη.

Εφέτος, προς το τέλος Ιουνίου, βλέπω μια τεράστια έκταση που συνορεύει με το χτήμα μου γεμάτη «βιρτζίνια». Ρωτώ διαφόρους αν επετράπη ξανά η καλλιέργεια. Μου είπαν όχι.
Σε όλη την Αιτωλία και σε όλη την Ακαρνανία, απ’ όσο ήξεραν, πουθενά αλλού δεν επανέφεραν τα «βιρτζίνια». Ήμουν λοιπόν ο πιο τυχερός άνθρωπος του Νομού;
Μήπως και ο πιο τυχερός όλης της χώρας;

Ζήτησα από τους γειτόνους να μεταφέρουν τουλάχιστον τους φούρνους στην απέναντι μεριά του κτήματός τους.  Είπαν ότι αυτό δε γίνεται μόλο που μπορούσαν να το κάμουν αν είχαν έστω κι ελάχιστη καλή θέληση. «Αν δεν αντέχει» παρήγγειλαν «πείτε του να πάει διακοπές». Στα αλαζονικά, βάρβαρα ώτα τους ως φαίνεται δεν έφτασε ποτέ η ρήση της Πυθίας: «Αλίμονο σ’ εκείνον που θα σκεφτεί να βλάψει έναν υπηρέτη των Μουσών…»

Πάντως το Υπουργείο Εσωτερικών, εδώ κι ένα χρόνο, μετονομάσθηκε σε Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Κι όμως από κανένα δεν με προστάτεψε. Επειδή ούτ’ εμένα θεωρεί πολίτη, ούτε τον εαυτό του θεωρεί υπουργείο προστασίας. Αλλά, με την ευκαιρία,  κύριοι αυτής της δήθεν δημοκρατίας, πρέπει να σας πληροφορήσω ότι ο Ποιητής, ανέκαθεν ήταν πολίτης, πάντα είναι πολίτης, είτε υπάρχει η πολιτεία του Κλεισθένη είτε όχι· ζει και δρα σα να υπάρχει Πολιτεία. Ζει ως εξουσίαν έχων και ομιλεί ως εξουσίαν έχων…

 

                                                                *

Μπαρμπαγιάννη Μακρυγιάννη δεν μας τά ’γραψες καλά

δες ο Έλληνας τι κάνει για ν’ ανέβει πιο ψηλά….                           

Μπαρμπαγιάννη Μακρυγιάννη πάρε μαύρο γιαταγάνι

κι έλα στη ζωή μας πίσω το στραβό να κάνεις ίσο.

                                                            (Νίκος Γκάτσος)

Όπου χορτάρι έχει πολύ πηγαίνουν τα κοπάδια.
Όπου οι μέλισσες εκεί της σφήκας τα σαφάρια
Όπου ζαρκάδια και λαγοί ακολουθούν οι λύκοι.

Κι όπου στεργιώσει ο ποιητής, οι δράκοι κάνουν σπίτι.
Το ρέμμα ο δράκος έστρεψε στου πηγαδιού το στόμα

για να το κλείσει κι όλο εκεί του χωραφιού το σώμα
να το αρπάξουν τα νερά και να μην έχει χώμα.

Ο δράκος έβαλε φωτιά το φράχτη μου να κάψει
γιατ’ είχε ανθούς που κοίταζαν κι αυτός είχε τρομάξει.

Ο δράκος βγήκε με χαρά στου σκοταδιού την ώρα
να ρίξει μες στο σπίτι μου νερά που ’φερε η μπόρα.

Ο δράκος του πατέρα μου χρόνια ζωής του πήρε
όταν με άγριες φωνές ξάφνου τον αποπήρε.

Για να σκεπάσει τ’ άδικο ο δράκος φωνασκούσε
κι αράδιαζε χοντρές ψευτιές ο κόσμος για ν’ ακούσει.

Ο γέρος έπαθεν ευθύς πρόβλημα στην καρδιά του
και η ζωή του κόπηκε απ’ τις φωνές του δράκου.

………………………………………………………..


Ο δράκος δούλους Αλβανούς κάτεχε σε μια δόση
κι άκουσα λέει σκέφτονταν έναν τους να πληρώσει
να βρει καιρό κατάλληλο να ’ρθει να με σκοτώσει.

Ο δράκος να μ’ εκδικηθεί που αγαπώ τα ζώα
και χαίρομαι τη φύση τους την άγρια κι αθώα

χελώνες αφού σκότωσε πάει τις αρμαθιάζει
και με τη φρίκη τούτηνε όλο το δρόμο φράζει.

Του δρόμου περιλαίμιο, χελώνες σκοτωμένες,
σαν έργο τέχνης βάρβαρου έμοιαζαν οι καϋμένες.

Αϊ-Γιώργη ψέμματα μας λες πως σκότωσες το δράκο
αφού ο γείτονας εδώ το δέρμα σου έχει σάκκο
γεμάτον αίμα που κρασί το αποκαλεί δροσάτο.

Ο δράκοντας το λόγο του ποτέ του δεν κρατάει
κι όρκο σα δώσει με χαρά πάντα τόνε πατάει.

Το θεωρεί κατόρθωμα κι όλο το μολογάει
κι απ’ την πολύ του ηδονή χάχανα αμολάει.

Ο δράκοντας της Ύβρεως την αίσθηση δεν έχει.
Βλέπει ρυάκι αίματος, θαρρεί νεράκι τρέχει.

Ο δράκος εκτυφλωτικά φανάρια κάθε βράδυ
ανάβει και θανάσιμα πληγώνει το σκοτάδι.  

Σκοτώνει την πανάκριβη της νύχτας θεία πάστρα
και αφαιρεί τη δροσερή τη λάμψη που 'χουν τ’ άστρα.

Ο δράκοντας δεν αγαπά τα δέντρα και στολίζει
με παλιατζούρια τις αυλές κι ασχήμια τις γεμίζει. 

Σκουριές και μηχανήματα δείχνουνε πως ο δράκος
τό ’θελε να ’ναι βασιλιάς στων σκουπιδιών το κράτος.

Ο δράκος βάζει και καπνά «βιρτζίνια» ως τα λένε
που δηλητήρια πολλά να μεγαλώσουν θένε.

Κι αυτά σκοτώνουν τα πουλιά, σκοτώνουνε τη χλόη,
σκοτώνουνε τα χώματα…Σκοτώνουν, νύχτα μέρα…

Σκοτώνουν κάτω τα νερά και πάνω τον αέρα.
Σκοτώνουν τ’ άγια έντομα, των μελισσών το σόι.

Ο δράκος ψήνει τα καπνά σε φούρνους-λαμαρίνες
που εξατμίζουν τοξικά μαζί με την καπνίλες

κι αν είσαι γείτονας τραβάς τις πιο μεγάλες νίλες.
Όταν φυσάει από κει σαν ψάρια φλομωμένα
πνιγόμαστε και νοιώθουμε τα μέλη μας κομμένα

Οι φούρνοι του παράνομοι. Μα ο δράκος για προστάτες
έχει δρακόντους άρχοντες, έχει μεγάλες πλάτες            
σε τσιφλικάδες σύγχρονους, με χρήμα και κανάλια
(σφυρί, αμόνι και καρφιά, τσιμπίδα και τανάλια)

που τους πλουτίζει η ρύπανση του άτυχου του τόπου
και η βλακεία του δειλού, του άβουλου ανθρώπου. 

Ο δράκος έχει ανθρώπους του σε όλα τα γραφεία
κ’ οι γείτονές μας άλλοι ζουν μες στην αδιαφορία

κι άλλοι πλακάκια τά ’καμαν με τη χαιρεκακία.
Χαίρονται που σκοτώνουνε ένανε γείτονά τους

κι ας πίνουν δηλητήριο τα ίδια τα παιδιά τους.
 
Σ’ άλλα χωριά τα θύματα τη διώξανε τη λέπρα
έξω από τους οικισμούς, στα πεντακόσια μέτρα
όπως ο νόμος έλεγε. Όμως εδώ οι χωριάτες
έχουν τ’ αυτιά τους πέτρινα κι έχουν καρδιές πατάτες.

Είναι σαν κώλος με βρακί τα θύματα και οι θύτες
κι απ’ την αγάπη την πολλή όλο ανταλλάσσουν πίτες.  

Δύο ειδών τα θύματα είναι σ’ αυτόν τον τόπο
και να τα κάνω ένα εγώ ποτέ δεν βρήκα τρόπο:      
Το ένα είδος το «καλό» που διόλου δεν μιλάει
και τ’ άλλο είδος το «κακό» που πάντα πολεμάει.

Το ένα θύμα που σιωπά και το περιφρονούνε
και τ’ άλλο θύμα που μιλά και που το πολεμούνε.

Ο δράκος έχει κινητό, αγροτικό, τραχτέρια
και λιμουζίνες φτάνουνε νύχτες και μεσημέρια.

Χαρούμενα χαχανητά αφήνει ο κάθε δράκος
ιατί μ’ ανθρώπινες καρδιές είναι κι αυτός χορτάτος.

Οι δράκοντες τον δράκοντα συγχαίρουν για τη λύση.
Που μες στους τωρινούς καιρούς κατάφερε να ζήσει
και με δρακόντων κάλυψη σίγουρα θα πλουτίσει.

Ο δράκοντας πολύ παλιά, ήτανε και  «λαμπράκης»
κ’ ύστερα του βιδώθηκε να γίνει μποδοσάκης.

Ο δράκος να πολιτευτεί το ήθελε, μα τζίφος.
Οι δράκοι λίγοι. Πάντοτε, του ’λειπε ένας ψήφος
που χρειαζότανε να μπει στων βουλευτών το πλήθος.

Ο δράκος τώρα βάζει γιους για να πολιτευτούνε
σε δράκες που την «ανθρωπιά» πρώτη «δομολογούνε»
και πολεμούν τη «ρύπανση», και ψάχνουν νά ’βρουν λύση
«το περιβάλλον να σωθεί, η φύση να νικήσει».  


Είπα στον ένα του το γιο πού ’ναι σε τέτοιο κόμμα
(είπα και την απάντηση την περιμένω ακόμα)
πως «έχω άσθμα χρόνιο και σε μεγάλο αγώνα
βρίσκεται η γυναίκα μου… χημειοθεραπείες…

τους φούρνους να τους πάτε αλλού, σ’ άκρες του κτήματός σας…
βλακεία να τους έχετε έξω απ’ το σπιτικό σας
που στο δικό μου είναι σιμά… Των υδρατμών θωπείες…
καπνοί και δηλητήρια που όλα τα μολύνουν,
κόβουνε την ανάσα μας, τα γόνατά μας λύνουν».

Είπα και γράμμα του ’στειλα μ’ απόκριση δεν είχα.

Φίλε που λειώνεις στο βουνό ή την Αχερουσία
διέσχισες κι επέζησες. Πάππο απ’ τη Δουλίχα!

Όλα τα κομματόσκυλα ζουν στην υποκρισία.
Βλάκας που γύρεψε από γιο δράκοντα προστασία.

«Αν σε πειράζει» τσαμπονάν «των φούρνων η καπνίλα
μπορείς να πας διακοπές Μπαχάμες ή Μανίλα
είτε στο Καρπενήσι εκεί στον φίλο σου το Νείλα».

Σε υπηρεσίες έκαμα γραπτή καταγγελία
έγραψα και σ’ «αρμόδιους» πού ναι στα υπουργεία
σ’ αυτό του «Περιβάλλοντος», στ’ άλλο για την «Υγεία». 

Κανείς δεν αποκρίθηκε. «Για φέτος έχει αργία
το κράτος»  κάποιοι μού ’πανε. Κι έγιν’ αυτό αιτία
να γράψω εγώ σε Μένανε, όπως συχνά συμβαίνει
σ’ όποιον γεννιέται ποιητής σ’ αυτή την οικουμένη. 

Ποτέ δεν μ’ άρεσε να πω τι κάνει ένας δράκος
αν και μ’ αυτούς ο τόπος μας τώρα είναι γεμάτος.
Σιχαίνομαι τους τσακωμούς, τα πάθη και τα μίση·

μα δεν γλυτώνεις απ’ αυτά όσο κι αν έχεις κρίση
σοφή. Κανείς δεν γλύτωσε. Ούτε και ο Σωκράτης
κι ας ήταν της ειρηνικής της λογικής προστάτης.
 

ΥΓ. :
Στη Λίλη το ’πα : «Αν τύχαινε εγώ να ’χω καρκίνο
δεν θα ’τρεχα σε κλινικές για τούτο και για κείνο.
Και ούτε αναγκαστικά θα ’μενα στην Αθήνα.
Θα κάθομουν στο σπίτι μου. Θα ’μενα στη Ραΐνα.
Και θα προμηθευόμουνα εκεί μια καραμπίνα.

Και ξέροντας της κόλασης ποιος είναι η αιτία
τους δράκους θά ’στρωνα στη γη με μια ομοβροντία. 

Μα πάλι δεν θα το ’κανα…. Όχι από δειλία,
μα ξέροντας ποιος χαίρεται με την αυτοδικία:
Όλο το κωλοσύστημα. Γιατί μόνο μ’ αυτήνη
βρίσκουνε λόγο ύπαρξης τόσα ανθρωποχτήνη:

Αστυνομία, δικαστές, συνήγοροι, παπάδες,
κανάλια, δεσμοφύλακες και οι προμηθευτάδες
των φυλακών (ημέτεροι, μ’ άχρηστα προϊόντα)

οι ρήτορες εισαγγελείς που ζούνε μες στο ψέμμα.
Τι θα γινόνταν όλοι αυτοί αν δεν χυνόταν αίμα;

Κι αν κάνουν πως το βρίσκουνε μεγάλη κακουργία
το κράτος να παραμεράς και στην αυτοδικία
να καταφεύγεις. Ψεύδονται. Μόνο δικαιοσύνη
δεν θέλουν να εφαρμοστεί, όλα τ’ ανθρωποχτήνη.

Τη βρίσκουνε ασύμφορη. Σα λύνονταν ηπίως
όλες μας οι διαφορές, άχρηστο θα γινόταν
(νυν και αεί και πάντοτε, τώρα και αιωνίως)
το σύστημα, και όλο του, το κούφιο θα φαινόταν. 

Κούφιο είναι το σύστημα, αλλά με τη βλακεία
γεμάτο όντας προωθεί παντού την αδικία ».

 

                              Αθήνα-Λευκάδα, Σεπτέμβρης, 2010

 

 

_____________________

Σημ. : Ήμουν πάντοτε υπέρ του να λησμονηθούν όλα τούτα, ριγμένα στο καλάθι της παρελθούσας (κι όπως νόμιζα ανεπίστρεπτης) ανωριμότητας. Αλλ’ ως φαίνεται είναι φυσικός νόμος που έχει να κάνει με τον φανερωτή θεό Απόλλωνα ή τον αρχέγονο Φάνη: Τον άδικο άνθρωπο, δύναμη ακατανίκητη τον σπρώχνει, ενισχύοντας την αυταπάτη του με χίλιους τρόπους, ώστε να πράξει όλα εκείνα που θα προκαλέσουν την πλήρη φανέρωσή του. Κανείς εδώ δεν μπορεί να βοηθήσει. «Αν σωπάσω εγώ θα μιλήσουν οι πέτρες» είπε ο Χριστός. Θα
μιλήσουν τα ίδια τα εγκλήματα. Διότι τα εσχάτως διαπραττόμενα (και μαζί με αυτά
και τα παλαιά),  είναι βαρυτάτης μορφής εγκλήματα. Τα οποία δεν φαίνονται σαν τέτοια, επειδή μοιάζουν να είναι πλήρως αποδεκτά, μέσα στην ανοχή και την συνενοχή, της μικρής κλειστής κοινωνίας, που πιστεύει ότι δεν κινδυνεύει να εκτεθεί. Συμπεριφορά  βεβαίως που αποτελεί μέρος της πρωτοφανούς κοινωνικής σήψης που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στον τόπο. Όλοι φωνασκούν εναντίον της αλληλοσυγκάλυψης των πολιτικών. Σε καφενεία, σε σαλόνια, σε αυλές.
Κι όμως στην δική τους μικροκλίμακα δρουν ακριβώς όπως και οι πολιτικοί τους.

Πάει μήνας πια που δεν μένω στο σπίτι μου. Επειδή δεν αντέχω την καπνίλα που έρχεται από τους φούρνους του γείτονα. (Και να σου λένε ότι απαγόρευσαν το τσιγάρο!!!). Επειδή μέσα σ’ αυτή με πιάνει κρύος ιδρώτας και μου κόβονται τα μέλη. Κι ακόμα, τρέμω τις φοβερές -για όσους τις γνωρίζουν- κρίσεις του άσθματος. Ούτε σκέψη βεβαίως να φέρω την γυναίκα μου στην εξοχή, που τόσο πολύ τη χρειάζεται, στα διαλείμματα της χημειοθεραπείας. Αναγκαστικά, μένω το περισσότερο στην Αθήνα. Στην ταβέρνα ενός φίλου μου, στα Εξάρχεια,
στρώνω ανάμεσα σε καρέκλες και τραπέζια και βολεύομαι. Και δεν θα με πείραζε τούτο αν το έφερναν γενικότερες ανάγκες, δικαιολογημένες. Μ’ ενοχλεί που ντρέπομαι για την ελληνική κοινωνία, ξεκινώντας από το απρόσωπο, κουφό, τυφλό, εκδικητικό κράτος και φτάνοντας στην ανύπαρχτη διανόηση. Κι ακόμη, στην παράλυτη, οικτρή, μικροκοινωνία, που όλα τα γνωρίζει, μα στέκει ηλίθια κι άβουλη. Ο βασιλιάς είναι γυμνός αλλά μόνον ο ποιητής-παιδί, εντέλει, το βλέπει.
Κανείς δίπλα μου. Ούτε καν τ’ αδέρφια μου. Ποια αδέρφια; Και να σκέφτομαι πως εγώ, αν μάλωσα δέκα φορές στη ζωή μου, εννιά φορές στις δέκα, μάλωσα για υποθέσεις αλλουνών. Μάλωσα για εντελώς αγνώστους μου που έβλεπα κατάφωρα να τους αδικούν και να τους εξευτελίζουν μπροστά μου. Και σα να μυρίζονταν οι άλλοι που εμένα με κινούσε δαίμων άλλης ποιότητας, άγνωστης κι αποφασισμένης έως εσχάτων, πάντα την κοπανούσαν…

Μα φυσικά και γνωρίζω ν’ αξιοποιώ, τα «καλά» και τα «κακά» που μου συμβαίνουν. Ό, τι μου συμβαίνει, κάτω από την επιφάνειά του, κρύβει το δώρο της μύησης στα βαθύτερα στρώματα της ζωής. «Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Μεγάλη χαρά ν’ απαλάσσεσαι κι από τις εναπομείνασες έσχατες πλάνες. Να εκμηδενίζεται η ψευδαίσθηση. Γιατί όταν ένα κομμάτι αυταπάτης σκεπάζει το πνεύμα σου, όσο μικρό κι αν είναι αυτό, αφήνεις περάσματα στη θνητότητα,  αδυνατείς να φορέσεις κατάσαρκα το σύμπαν.