Μην λες κουβέντες που σηκώνουν
τον τοίχο ακόμη πιο ψηλά
μην λες ευχές που έτσι τελειώνουν …
φεύγω, για να ’μαστε καλά…

Μην λες κουβέντες που πληγώνουν
μην λες πως φεύγεις με χαρά
στους παγετούς του χρόνου λιώνουν
σκέψεις, νοήματα σκληρά…

Ξέφυγε λίγο απ’ τους κανόνες
κοίτα τα χρώματα του χθες
βρες μία-μία τις κρυψώνες
του εγωισμού σου κι έξω βγες…

Θα είμαι εκεί…θα περιμένω,
στου χρόνου κάπου τις ρωγμές
των λόγων σου και θα υφαίνω
το πλέγμα, όλων, όσων θες…

Πες αν μπορείς μια απλή συγγνώμη
δέξου πως φταις όσο κι εγώ
πες ότι μ’ αγαπάς ακόμη
ζήτα το, να στο πω κι εγώ…