Μία ομίχλη σε ζυγώνει
και συ ψάχνεις διαφυγή,
απόψε ότι σε πληγώνει
θέλεις να διώξεις με μια ευχή.

Σε βιβλία ξεχασμένα,
σκονισμένα στο καιρό,
ζητάς ξόρκια, μάγων σπουδαίων,
να σου γεμίσουν το κενό.

Δεν αντέχεις τέτοιο βάρος
μήδε γι ακόμα μια στιγμή,
σε γονάτισε ο χρόνος,
σε κουράσαν οι καιροί.

Όσα μοιάζανε σπουδαία
μες του χρόνου τη ροή,
χάσαν το χρώμα τους κι αφήσαν
γεύση στο στόμα σου πικρή.

Θέλεις τώρα κάτι νέο,
μια διέξοδο να βρεις,
να ελευθερώσεις τη καρδιά σου
απ’ τα δεσμά της σιωπής.

Σε έχει κουράσει η ρουτίνα
μιας ανίατης ζωής,
το μυαλό σου πλημμυρίζουν
εικόνες τελευταίας πνοής.

Να σκοτώσεις για να ζήσεις,
να θυσιάσεις για να λυτρωθείς,
μια φωτιά όλη η ζωή σου
κι από τη στάχτη...να αναστηθείς.